Geen preek omdat ik je iets te zeggen heb

Twee mannen zitten in een gevangenis. Ze kijken door een raam naar buiten. De een ziet tralies, de ander ziet sterren.
  • Hoe komt het dat de een problemen ziet en de ander mogelijkheden?
  • Hoe komt het dat als we over geloven spreken de een somber is en de ander optimistisch?

     
    Een somber geluid is dat de kerken leeglopen. Het sombere geluid is dat geloven op zijn retour is.
    Maar wat is geloven?
    Als je het aan een achtjarige jongen vraagt dan zegt hij, dat de Here Jezus in zijn hartje woont.
    Als zijn geloof in twee jaar verder is ontwikkeld, dan zegt hij op zijn tiende: God woont in de kerk.
    En als zijn geloof verder ontwikkelt, zegt hij als twaalfjarige: de kerk is saai.
    Na nog twee jaar geloofsontwikkeling stopt hij met geloven.
    Dat is een somber geluid. Waar zijn de sterren?

    Geloven is voor veel Nederlanders opgesloten in de kerk. De kerk is saai. Hoe ze dat weten is mijn raadsel, want ze komen niet meer in de kerk! Maar ze hebben wel een beeld van de kerk en daardoor van God. Ik heb een beeld van Nederlanders. Een beeld in twee groepen: kerkgangers en niet kerkgangers.
    Hoe kijk je door het raam naar buiten? Word je er somber van dat maar 1 op de 6 mensen in Nederland een kerkdienst bezoekt? Of zie je sterren? Zie je ook de mogelijkheid dat 5 van de 6 Nederlanders iets te horen kunnen krijgen over God?

    Ik ben ervan overtuigd dat God de Schepper is van het universum. Dat God de mens geschapen heeft naar Zijn beeld. Daardoor weet ik dat ieder mens een religieus wezen is. Iedere Nederlander is verbonden met God, en een klein percentage weet dat. Gelovigen hebben de taak, ja zelfs een opdracht van God om anderen te vertellen over God. Over Jezus Christus. Over de heilige Geest. Over de verbinding van de identiteit van een mens met zijn Schepper. Dat vertellen over God is altijd met daden en als het niet anders kan, mag het ook met woorden. We mogen zelfs vertellen over geloven.

    Hoe vertel je over geloof? Als dominee heb ik de gewoonte om te preken. Bijna iedere zondag weer. Ik begin mijn verhaal en nog voordat ik begonnen ben, kan het zijn dat de eerste hoorders al afgedwaald zijn met hun gedachten. Anderen zijn misschien zelfs niet aangehaakt. Mensen die proberen te luisteren, houden het een tijdje vol, dwalen af en even later haken ze weer aan. Weer een ander valt in slaap of telt (voor de zoveelste keer) het aantal lamellen achter de piano.

    Ik vertel over het geloof in een preek en leg een vergrootglas op een klein stukje tekst uit de Bijbel. Deze tekst, die jij nu leest, is geen preek, maar een verhaal van sterren. Nu je zover bent gekomen, nodig ik je uit om verder te gaan. Niet alleen met lezen, maar verder te gaan met God en Zijn wonderlijke verhaal. Een verhaal dat begint met een zin die iedereen kent: in het begin schiep God…

    De schepping is niet alleen een verhaal van langgeleden, maar ook een verhaal van nu. Jouw en mijn verhaal. Het verhaal dat God aan het begin van het leven staat. Het leven is een wonder en het leven is een geschenk. Wonderlijk hoe God ons het leven schenkt. Het scheppingsverhaal stopt niet na de eerste celdeling, stopt ook niet na negen maanden, maar heeft als merkwaardige vervolg dat mensen God de rug toekeren. Niet alleen Adam en Eva, maar ook jij en ik. Gewone mensen, die al heel vroeg zeggen: “zelf doen”. Dat zelf-gerichte is wat de Bijbel noemt “de opstand tegen God”; dat is wat de kerk noemt “de zondeval”. Je valt in de zonde – SIN – en de kern van de zonde – I – ben jezelf. “Zelf doen” zegt een kind van 3 als zijn jasje moet worden aangetrokken. Zelfactualisatie, zelfbeeld, zelfcompassie, zelfdiscipline… je kunt het abc’tje wel aanvullen….zijn woorden op latere leeftijd. Maar we hebben met het kind van 3 gemeenschappelijk: “zelf doen”.

    Waarom is God niet gestopt met het project “mensheid” toen mensen het zelf wilden doen en als goden wilden zijn? Ouders weten waarom! Ieder van ons is ooit kind geweest en heeft ouders. Of heeft die gehad. Kun jij je nog herinneren dat toen jij voor de allereerste keer iets fout deed – toen je opstandig was tegen je ouders – je ouders tegen elkaar zeiden: “ach, dat is nu jammer dat het zo fout gaat; laten we dat kind wegdoen en opnieuw beginnen!” Natuurlijk niet! Een normale ouder zegt zoiets niet en denkt zelfs zoiets niet. Ouders die dat wel denken, zijn niet normaal. Want de norm van normaal waardoor ouders toch verbonden blijven met opstandige kinderen is liefde. Zo ook God. Vanuit zijn liefde blijft Hij met mensen verbonden – ook als die mensen opstandig zijn.


    Want God had de wereld zo lief dat hij zijn enige Zoon heeft gegeven, opdat iedereen die in hem gelooft niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft.

    God blijft zich in liefde verbinden met mensen. En mensen? Liefde laat zich niet dwingen. Mensen kunnen ervoor kiezen om de liefde van God af te wijzen. De Almachtige kan, juist omdat Hij van ons houdt, zijn liefde ons niet opdringen. Wel aanbieden. Wel alles in werking stellen zodat wij van Hem gaan houden. Dat is precies wat God heeft gedaan in Jezus Christus. Hij heeft zichzelf aangeboden. Zelfs op het moment dat wij vijandig tegen over Hem stonden – toen we het nog steeds zelf wilden doen – deed Hij alles voor ons. Hij offerde zichzelf voor ons op.

    De liefde van God is uitnodigend. Vol van verlangen. Een aanbod om thuis te komen. Thuiskomen bij God. Maar ook omgekeerd! God wil thuiskomen bij ons. God heeft een droom: Hij wil wonen onder de mensen. Daarom maakt God deze aarde (woonplaats van mensen) nieuw, zodat Hij er ook kan zijn. God heeft vandaag een nieuw begin gemaakt: door Jezus Christus kan de Geest van God al wonen in de mensen. In jou! Straks als Jezus Christus terugkomt, kan God hoogst Persoonlijk bij ons komen wonen en mag jij bij Hem op de koffie. Of thee – als je dat lekkerder vindt.

    God heeft vanaf het begin zijn verhaal van liefde laten doorvertellen. Een dikke Bijbel is het gevolg daarvan. Een ander gevolg is het ontstaan van apostelen en evangelieverkondigers, en eeuwen later: dominees. Ik ben dominee. Iemand die vertelt over de liefde van God. Over het verlangen van God om met jou op te trekken. Ik wil graag de liefde van God laten stromen.
    Als ik in de weg sta om de liefde van God te laten stromen, wil je me dat dan vertellen?
    Als ik als ambassadeur van Jezus Christus, die liefde doorgeef, wil jij dan die liefde verder doorgeven?

    Ik zie sterren, want jij licht op door de liefde van God. Dat is geen preek, maar dit wilde ik je wel vertellen.

    20180219 ds. Jan

    Off-line teruglezen? download dan hier.