De strijd tegen klimaatverandering is geen legpuzzel

Als kind en in mijn jeugd vond ik het al leuk om legpuzzels te maken. Toen ik ging studeren zakte dat weg en tientallen jaren gingen voorbij zonder legpuzzels. Maar zo’n twee jaar geleden, op visite bij een zwager en schoonzus, zag ik daar een zogeheten Jan van Haasteren legpuzzel op tafel. Een puzzel met tal van komische taferelen binnen een bepaald thema. Vanaf dat moment was ik weer verkocht. Het zoeken naar het juiste stukje op de juiste plek is een super ontspannen bezigheid. Hij hoeft niet in één keer af. Je kunt hem na een half uurtje puzzelen rustig laten liggen om hem later of op een volgende dag weer op te pakken. Tenslotte geeft het je voldoening op het moment dat de puzzel af is.

Deze week las ik een interview met de Amerikaanse schrijver Jonathan Safran Foer. Dit interview stond in het teken van zijn recent verschenen boek “Het klimaat zijn wij”, waarin hij de lezer niet zijn ideeën wil opdringen maar hem alleen maar vraagt om na te denken. In deze blog voert het veel te ver om al de diverse door hem aangereikte onderwerpen en gedachten te noemen maar één zinnetje triggerde mij wel: “De strijd tegen klimaatverandering is geen legpuzzel die je op tafel laat liggen en waarmee je verder kunt gaan als je agenda het toelaat of wanneer je er zin in hebt.” Vanwege de urgentie moet deze puzzel door de mensheid zo snel mogelijk worden opgelost.

Hij vermoedt dat het overgrote deel van de mensheid het wel met bovenstaande eens zal zijn, uit onderzoek is gebleken dat in Amerika de groep klimaatontkenners uit slechts 9 procent bestaat. En toch gebeurt er nog veel te weinig en is er bij de meeste mensen weinig actie. Ook deze schrijver concludeert bij hemzelf dat hij nooit genoeg om het klimaat zal geven. Hij zegt dat het verlangen naar bijvoorbeeld vlees altijd zal blijven en het verzet tegen andere lusten (bijvoorbeeld vliegvakanties, kooplust) blijft altijd een strijd (die soms of regelmatig verloren wordt).
Verder merkt hij nog iets opvallends op -en ik ben het met hem eens- en ik citeer: “Ik heb nog nooit een hamburger of biefstuk gegeten waarvan het plezier na de laatste hap nog aanhield. Daarentegen duurt het plezier van het niet te eten wel langer omdat je een soort overwinning hebt behaald en iets goed gedaan hebt. We benadrukken vaak de opofferingen die we moeten doen om de aarde te redden maar we hebben het zelden of nooit over het geluk wat dat teweeg brengt. Uiteindelijk worden we gelukkig van het goede doen.”

Safran Foer is, voor zover ik weet, geen gelovig persoon. Daarom treft het mij des te meer. Wij weten tevens dat God ons oproept om zijn schepping te bewaren en heel ons handelen valt hier onder. Door te zorgen voor de schepping en de aarde te redden krijgen we niet slechts een goed gevoel maar we doen niet meer dan dat we als christen horen te doen.

HP